Pieterburen (water)overlast

Wederom waren wij (mijn vrouw, ondergetekende en onze kinderen) enige dagen te gast bij de Koningin van Pieterburen. En het schijnt zo te moeten zijn, dat er altijd een verhaal vastzit aan onze aanwezigheid. Dit keer een wel heel bijzonder verhaal, al was het alleen maar omdat je in de gastverblijven van een Koningin een dergelijk verhaal niet snel zou verwachten. Maar dit verhaal is echt gebeurd.

Het gebeurde op een avond in juli in 2005. Ik zou willen schrijven een zwoele zomeravond, maar dat was het geenszins, het regende gewoon. Nou mocht dat de pret niet drukken want wij verbleven met enkele gasten in de luxueuze serre. Voorzien van een hapje en een drankje  keuvelden wij gezellig de avond door. Ondertussen hamerde de regen steeds harder tegen de  ramen en wij prezen ons gelukkig dat we in het paleis vertoefden en niet wegdreven op een camping. Hadden wij ons maar niet zo gelukkig geprezen want kort daarna gebeurde er iets, waarvan ook de koningin later zou beweren dat zij dit nog nooit had meegemaakt!

Mijn kinderen plus eega hadden reeds de slaapverblijven opgezocht. Met een paar gasten inclusief de Koningin en haar levensgezel ruimden wij de rommel op die we die avond gemaakt hadden. In een hoekje van de serre hoorde ik gedruppel. Even dacht ik mij te vergissen, tenslotte logeerde ik in een paleis, maar alras was het geen gedruppel meer, maar een doorlopende stroom water. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en maakte de Koningin attent op dit kleine detail. Wellicht had zij ergens een emmertje staan voor noodgevallen? Nog voordat zij goed en wel had kunnen zien wat er aan de hand was, klonk er een gil uit de keuken. Twee vrouwelijke gasten die even snel de vaat wilden wegwerken, werden opgeschrikt door water dat niet enkel in druppels, maar gewoon in een straal uit de mooi verchroomde wasemkap naar beneden kwam. Gelijk werden pannen op het fornuis gezet om dit water op te vangen. Alsof dit nog niet genoeg was liepen forse stralen water langs de binnenkant van de ramen, bovenop een prachtige verzameling kookboeken, die ooit met zorg waren uitgekozen.

Kort voor dit drama zich voltrok, waren twee gasten in alle onschuld naar de douche en toiletruimte vertrokken om zich gereed te maken voor de nacht. Ach die arme gasten wisten op dat moment nog van niks, maar zouden spoedig anders ervaren.

Terwijl de dames in huis hun best deden om het water te keren, pijnigden de twee overgebleven heren zich hun hersens over de vraag waar al dat water nou vandaan kwam. De  conclusie was snel getrokken: de dakgoot van het paleis moest verstopt zijn. Meteen spoedde de levensgezel van de Koningin zich in het hevige noodweer naar buiten, griste een ladder uit de koninklijke stallen en klom op het dak. Inderdaad de sterke wind voorafgaand aan het noodweer had vele bladeren het dak op geblazen. Dit zorgde er nu voor dat de afvoer van de dakgoot verstopt was. Met een paar krachtige gebaren rukte hij de bladeren los en verdween het water in een heftige kolk door de regenpijp het riool in.

Op datzelfde moment, spoelde een nietsvermoedende gast twee meter verderop haar plas door. Ai ….. in plaats van een keurig verdwijnend kolkje water kwam er in volle kracht een enorme hoeveelheid water zowel door de toiletpot alsmede door het douche putje omhoog. De gast geneerde zich enorm dat een simpele druk op de spoelknop zulke effecten had. Zij hoopte even dat met dezelfde snelheid waarmede het water omhoog kwam het ook weer zou verdwijnen (wellicht een modern paleiselijk systeem). Maar niets was minder waar.

In de serre en keuken haalden wij opgelucht adem toen de doornatte levensgezel van de Koningin trots kwam melden dat hij de oorzaak van de overlast had weggenomen. De goede man stond nog niet binnen en we wilden net gaan juichen, blij dat we het wassende water bedwongen hadden, toen de deur openzwaaide en twee gasten met natte voeten binnenkwamen en een overstroming in de koninklijke toiletten kwamen melden. De paniek was in hun ogen te lezen. En niet ten onrechte, want de toiletten lagen naast de koninklijke kantoren. En … het water kruipt natuurlijk waar het niet naartoe mag gaan. Toen wij de deuren van de koninklijke kantoren openden, glansde het parket over de volle breedte als nooit tevoren.

Tja toen moest de koninklijke bezemkast open, alwaar een paar werkelijk prachtige trekkers te voorschijn werden gehaald evenals een blik met stoffer. Dat blik oorspronkelijk voor heel andere doeleinden vervaardigt, bewees hier een enorme dienst als waterschepper. En terwijl de een de vele kostbare spullen op tafels en stoelen plaatste, trok de ander de trekker over de vloer.

Saillant detail: de Koningin weet ook van aanpakken, dat heb ik met eigen ogen gezien. Niks commando’s geven aan de gasten. Nee, gewoon met het volk aan de slag. Sterker nog: zij realiseerde zich, terwijl zij met haar voeten nog in het water stond, dat aan de overzijde van de lommerrijke laan waar zij woont, mensen bezig waren met een verbouwing. Daardoor was het dak nog niet van pannen voorzien. In plaats van eerst haar eigen vloer droog te maken, toog zij met een gast naar de overzijde in dit middernachtelijk uur. En terwijl de regen nog van geen wijken wist, belde zij daar aan of ze wellicht haar hulp konden gebruiken. Kijk zo’n vrouw is de titel ‘Koningin van Pieterburen’ waardig!

Op het moment dat de laatste ladingen water verwijderd waren uit het paleis, stopte de regen en werd het stil, heel stil. Vermoeid streken we neer op een paar stoelen in de serre, de adrenaline nog nagierend in ons lijf, maar het werk was gedaan. Vermoeid vertrokken na enige tijd de gasten naar hun droog gebleven slaapvertrekken.

En de koningin ………………. Het schijnt dat zij nog enige tijd in de weer is geweest. Waarmee vraagt u zich wellicht af? Nou gewoon met het klaarzetten van de ontbijttafel, want de volgende ochtend zouden er al weer een aantal gasten vroeg uit de veren aan een wadlooptocht beginnen.

Toevallig moest ik vroeg in de ochtend naar het toilet en trof een gedekte tafel en gasten die van niets wisten. Dat heb ik maar zo gelaten. Alleen zullen ze verbaasd zijn geweest toen ze na mij naar het toilet gingen. Want mijn plas heb ik voor een keer maar niet doorgetrokken!

Gerard Gerritsen

Juni 2005